Sponsorzy
AKME
Sławko Catering - Sławomir Kowalik
Cukiernia Bentkowscy & Bonieccy
Cukierki Reklamowe - Konstancja Dołęga-Dołęgowska
Herbaciarnia KLIMATY - Inka Dybińska
Kwiaciarnia Irys Magdaleny Szelągowskiej
Firma GRASTEN - nagłośnienie, scena, oświetlenie - Stefan Gałka

Prezes Zarządu TMM
Andrzej Pettyn

Milanowski cmentarz parafialny powstał w 1939 r. na działkach zakupionych znacznie  wcześniej, bo w latach 1928-29. Właścicielami działek zakupionych na cmentarz była praktycznie rodzina Paćko,  stąd przez wiele lat funkcjonowała potoczna nazwa tego terenu - "Paćkowe górki". Przedtem zmarłych milanowian chowano głównie na cmentarzach w Żukowie, Brwinowie, Grodzisku i w Warszawie. Mimo iż  wspomniane działki istniały w Milanówku od kilku lat, uzyskanie formalnej zgody władz na utworzenie cmentarza grzebalnego przeciągało się z powodu sprzeciwów najbliższych sąsiadów. Wybuch wojny przyspieszył jednak decyzję, bo już w pierwszych dniach września pochowane zostały tu pierwsze jej ofiary, natomiast formalne poświęcenie cmentarza nastąpiło 23 października 1939 r. Akt poświęcenia podpisali: ks. proboszcz Walenty Zasada, ks. Jan Trompeteler, ks. Kołodziejski, Maria Findeisen, Eugenia Kaczyńska, Zofia Kopciowa, Jan Tustanowski i Stefan Trompeteler. Powierzchnia działek wchodzących w skład pierwszego obrębu cmentarza wynosiła 21 030 m2.
W 1944 r. dokupiono działki pozwalające na przedłużenie ul. Podgórnej, co umożliwiło  swobodny dojazd do bramy głównej. Podczas II wojny światowej spoczęły tu zwłoki ofiar wojny. Były to osoby zmarłe w wyniku wycieńczenia i ran, wśród nich  uczestnicy Powstania Warszawskiego, chorzy ze szpitali warszawskich ewakuowanych do Milanówka. Pochowano ich w specjalnie wydzielonej kwaterze.
W 1946 r. ks. Antoni Szlagowski wydał dekret o przyłączeniu gruntów cmentarza do parafii Milanówek, które wcześniej należały administracyjnie do parafii Żuków.
W 1952 r. ks. Józef Woźniak zakupił dodatkową działkę o powierzchni 38 arów 94 m2.
5 września 1969 r. ks. Stanisław Tworkowski założył księgę wieczystą, w której zapisano powierzchnię 42 148 m2. W tym czasie wykonywano kanalizację wodociągową i kontynuowano budowę ogrodzenia. Szczególną opieką otoczono groby powstańców, uczestników wojny obronnej, żołnierzy Armii Krajowej, oraz wykonano symboliczny grób Męczenników Oświęcimia i innych obozów.
W 1989 r. ks. Edmund Nowak rozpoczął zabiegi o powiększenie cmentarza, które sfinalizował  ks.  Zbigniew Szysz dokupując w 1992 r. 5 457 m2, w 1994 r. kolejne 9 024 m2, przedłużając od strony zachodniej najstarszą część cmentarza, a w 2000 r. przy dofinansowaniu przez władze samorządowe Milanówka dodatkowe 6519 m2 przy ul. Barwnej.
W następnych latach kontynuowano budowę ogrodzenia nowej części cmentarza, dodano dwie bramy, od strony południowej i północnej przy ul. Wojska Polskiego oraz trzecią od strony ul. Północnej, doprowadzono wodę miejską, utwardzono główną aleję, zakupiono kontenery na śmieci.
W 2006 r. ks. Stanisław Golba przy dofinansowaniu władz samorządowych Milanówka dokupił działkę o pow. 3538 m2 położonej przy ul. Barwnej.
W 1995 r. grupa parafian, członków Towarzystwa Miłośników Milanówka, opracowała Plan-Informator najstarszej części cmentarza parafialnego, umieszczając w nim szczegółowy szkic usytuowania kwater starej części cmentarza oraz wykazy nazwisk pochowanych tam osób znanych i zasłużonych dla miasta z podziałem wg zawodów i grup społecznych.
W latach 2008 i 2009 przy dofinansowaniu władz samorządowych Milanówka została położona kostka na głównych alejach Starego i Nowego Cmentarza, wyrównano teren i zmodernizowano ogrodzenia, dodając bramy od strony południowej.
W 2009 r. z okazji 70-lecia Cmentarza, ponownie przy dofinansowaniu samorządu, wybudowano symboliczną Bramę Główną oraz wymieniono ogrodzenie od strony ul. Wojska Polskiego, nawiązując do stylistyki ogrodzenia kościoła św. Jadwigi w Milanówku. Autorem projektu Bramy Głównej jest architekt Marek Ziarkowski.
W tym samym roku i z tej samej okazji, Państwowe Archiwum Dokumentacji Osobowej i Płacowej wydało obszerny Przewodnik po cmentarzu opisujący biografie osób pochowanych na milanowskim cmentarzu.
Najstarsza część cmentarza wzdłuż Alei Głównej po prawej i lewej stronie zawiera 30 kwater oznaczonych numerami rzymskimi. Wzdłuż południowego muru i Alei Bocznej ciągną się groby należące do kwater nazwanych „Pod Murem”. Od strony północnej kwatery na „Cmentarzu Nowym” oznaczone są symbolami literowymi i oddzielone są kwaterami „Pod Murem” wzdłuż Alei Bocznej.
„Pod murem na lewo od krzyża” znajduje się kolejna kwatera. Mur ten w 2009 r. usunięto ze względu na przedłużenie cmentarza od strony południowo-zachodniej.
W zachodniej części cmentarza na północ od Głównej Alei w strefie tzw. „Cmentarza Najnowszego” znajdują się kwatery oznaczone literami alfabetu. Kwatera oznaczona literą T w kształcie trójkątnym oddziela „Stary Cmentarz” od „Cmentarza Najnowszego”.
Na cmentarzu miejsce wiecznego spoczynku znaleźli zmarli różnych wyznań oraz ateiści.
Pierwszym gospodarzem cmentarza był Władysław Głodek, od 1953 r. Wawrzyniec Wąż, a od 1981 r. Piotr Jóźwik.
Ewidencję grobów prowadzi kancelaria parafialna, ul. Kościuszki 41, 05-822 Milanówek, tel.: 022 7583542, fax: 022 7583568,
www.milanowekswjadwiga.pl

Towarzystwo Miłośników Milanówka
Mariusz Koszuta

---

Śp. o. Alfons Ptak OMI: Po długiej chorobie 10 listopada 1987 r. zmarł o. Alfons Ptak – inicjator i długoletni proboszcz parafii Matki Boskiej Bolesnej w Milanówku-Grudowie k. Warszawy.
O. Alfons Ptak urodził się 12 lipca 1913 r. w Bestwinie, w parafii Baszków k. Krotoszyna. W 1926 r. wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego Misjonarzy Oblatów w Lublińcu. Po zdobyciu świadectwa dojrzałości rozpoczął w 1932 r. w Markowicach swój nowicjat. Studia seminaryjne odbył w Krobi i Obrze. 18 czerwca 1939 r. otrzymał z rąk ks. bpa Walentego Dymka święcenia kapłańskie. Wybuch II wojny światowej udaremnił jego gorące pragnienie wyjazdu na misje zagraniczne. Okupację spędził w rodzinnych stronach, pracując fizycznie i wykorzystując przy tym każdą okazję do służenia w ukryciu swoją posługą duszpasterską okolicznej ludności. Po przejściu frontu został oficjalnie mianowany administratorem parafii Baszków i Zduny. Niedługo potem wrócił do pełnienia zadań Zgromadzenia w parafii Chrystusa Króla w Poznaniu. Po roku skierowano go do Gdańska-Oliwy, gdzie przez dwa lata przebywał jako wikariusz w parafii katedralnej. Od 1950 r. został misjonarzem ludowym przy nowo powstałej placówce Zgromadzenia w Gdańsku.

Ojcu Alfonsowi Kupce OMI, Redaktorowi Naczelnemu "Misyjnych Dróg" dziękujemy za przekazane materiały.

Okres powojenny wymagał od misjonarzy szczególnej dyspozycyjności i poświęcenia. O. Ptak sprostał w tym okresie niejednemu trudnemu zadaniu, czy to zaraz po wojnie czy to pełniąc przez sześć lat obowiązki rektora przy kościele Przemienienia Pańskiego w Iławie (od 1952 r.), czy też tymczasowo obowiązki proboszcza w parafii Chrystusa Króla w Gdańsku. Również do niełatwych zadań należało od 1958 r. organizowanie parafii w dzielnicy Grudów w Milanówku. Budował on z dużym poświęceniem od podstaw życie nowej wspólnoty parafialnej, wzniósł kaplicę. Jako duszpasterz zdobył też sobie serca swoich parafian – był przez nich powszechnie lubiany, choć – jak zaznaczają – wymagania miał dość surowe. Żarliwość o sprawy Pana nadwyrężyła wkrótce zdrowie o. Ptaka. W grudniu 1979 r. niespodziewany paraliż kładzie kres jego aktywności. Przykuty do łóżka, przez najbliższe osiem lat będzie służył młodej parafii swoim cierpieniem. Umiera 10 listopada 1987 r. Mszy św. pogrzebowej w dniu 13 listopada 1987 r. przewodniczył ks. bp Zbigniew Kraszewski, a koncelebrowało ją sześćdziesięciu kapłanów. W pogrzebie, oprócz rodziny, wzięło udział wiele sióstr zakonnych i wielka rzesza parafian. Spoczął na cmentarzu parafialnym w Milanówku, któremu poświęcił 28 lat swojej służby. Ks. bp Tadeusz Rybak z Wrocławia, serdeczny przyjaciel i – jak zaznaczył – dłużnik zmarłego Oblata, nie mogąc przybyć na pogrzeb, przysłał telegram, w którym jednocząc się z uczestnikami pogrzebu prosi Pana, by „przyjął ofiarę jego życia i wprowadził do chwały tego niezwykłego kapłana, oddanego całym sercem Bogu i ludziom”. Taka jest również nasza modlitwa. (MD)