Społeczeństwo polskie w swojej gonitwie za poziomem gospodarczym „zachodu” zapomina o najistotniejszych aspektach życia – stara się bardziej „mieć” niż „być”.

Najlepszym przykładem gminy realizującej materialną pogoń bez opamiętania jest Grodzisk Mazowiecki. Powstałe tu w ostatnich latach wielkie zakłady bez odpowiedniego zabezpieczenia infrastruktury drogowej, komunikacyjnej, energetycznej, ekologicznej – sprawiają wrażenie bezmyślnego realizowania wybujałej fantazji samobójcy. Planowanie regionalne okazuje się być fikcją. Przepiękne tereny, ekologicznie czyste, stanowiące o niepowtarzalnym charakterze Zachodniego Mazowsza, od kilku lat przeobrażają się w przemysłową dżunglę, której efekty odczuwamy już dzisiaj w postaci zanieczyszczonego powietrza, hałasu TIRów i tragicznego widoku hal przemysłowych, gabarytowo dostosowanych do przestrzeni pustynnych, których przecież w okolicy nie ma.

Kilka miesięcy temu został odsłonięty w Grodzisku pomnik Józefa Chełmońskiego – znaczy to, że należy się temu człowiekowi wielki szacunek. Co tymczasem dzieje się na terenie gdzie mieszkał artysta i tworzył inspirując się otaczającą przyrodą? Obok przepięknych stawów na Adamowiżnie, które są również świadectwem kultury, o której nie miejsce pisać, został ulokowany zakład produkujący wyroby betonowe (swoją drogą bardzo cenny, ale w takim miejscu?). Za chwilę przepiękny "niebieski" szlak turystyczny wzdłuż doliny rzeki Mrowna (chyba jedyny tak piękny w całej okolicy Zachodniego Mazowsza) zostanie przecięty – czyli zniszczony – obwodnicą Grodziska, drogą nr 719 – tak zaplanowano. Józef Chełmoński „przekręci się w grobie”.

Korzenie Grodziska, bezcenny w skali krajowej teren grodu (skąd wziął notabene nazwę Grodzisk Mazowiecki - niektórzy twierdzą, że od rodziny Grodziskich, którzy w XIV w byli właścicielami tamtych terenów, zapiski o wsi Grodzisk są jednak o wiele wcześniejsze) tzw.  "górki szwedzkie", teren który powinien być traktowany jak relikwia, w planach rajców grodziskich i mazowieckich jest godny potraktowania obwodnicą Grodziska. Teren ten charakterem swoim przypomina Lednicę związaną z początkami państwowości polskiej.

Teren  między Milanówkiem a Grodziskiem, po północnej stronie torów PKP, niezwykle cenny pod względem przyrodniczym (siedliska ptaków, zajęcy, saren, lisów)  i archeologicznym (pokłady wydobywcze rudy darniowej sprzed dwóch tysięcy lat) zostaje sukcesywnie zamieniany na strefę przemysłową i już dzisiaj sięga granicy Milanówka. Bezcenne stawy zasypuje się, a na ich miejscu powstają koszmary budowlane.

W tej chwili, w sposób zuchwały, dyktuje się Milanówkowi, po których ulicach ma przebiegać ujście dla tysięcy TIRów z grodziskiej strefy przemysłowej.
Zastanawiające jest, kto zezwala na takie barbarzyństwo?

Władze Polski i Mazowsza powinny tak zaplanować ruch ciężkich samochodów, aby ich strumień został skierowany na bezpłatny odcinek autostrady A2 oraz Trasę Katowicką do obwodnicy Warszawy. Droga nr 719 powinna się kończyć na Grodzisku Mazowieckim. Dawną drogą nr 719 od Grodziska do Warszawy ruch TIRów powinien być zakazany.


Miejsca zagrożone barbarzyńską działalnością Grodziska Maz.

                                                PREZES TMM 
                                                (Andrzej Pettyn)

Obsada: Stanisław Brudny, Ewa Kania, Zofia Saretok, Wojciech Wysocki, Arkadiusz Bazak, Andrzej Blumenfeld, Andrzej Mastalerz i Maciej Hermann.

Słuchowisko Bożeny Markowskiej " Życie w cieniu procesu" przywołuje autentyczne wydarzenia historyczne. W marcu 1945 roku, po wkroczeniu wojsk sowieckich do Polski, szesnastu przywódców Polskiego Państwa Podziemnego, a wśród nich: gen. Leopold Okulicki. Stanisław Jankowski, Adam Bień, Antoni Pajdak, Kazimierz Pużak, Kazimierz Kobylański, Józef Chaciński i Zbigniew Stypułkowski, zostało zaproszonych przez pułkownika wojsk NKWD - Piemienowa, na rozmowy z władzami rosyjskimi. Byli to przedstawiciele partii politycznych działających w czasie okupacji, w strukturze Państwa Podziemnego, a reprezentujący legalny Rząd Polski z tymczasową siedzibą w Londynie.

Propozycję rosyjską uznali oni za chęć złagodzenia niekorzystnych dla Polaków postanowień jałtańskich. Zaproszenie do siedziby NKWD w Pruszkowie, przedstawiciele polskich partii politycznych rozumieli bowiem, jako wstęp do rozmów o powstaniu rządu koalicyjnego z ich udziałem. Mimo nieufności, jaką budziły listy z zaproszeniami, pójście na spotkanie z Rosjanami Delegaci uważali przede wszystkim, za swój obowiązek.

Spotkanie okazało się zasadzką. Zostali aresztowani, a następnie mamieni perspektywą rozmów ze Stalinem, wywiezieni do Moskwy i osadzeni w więzieniu na Łubiance. W dniach 18 - 21 czerwca 1945 roku odbył się proces Szesnastu, a ogłoszony 21 czerwca wyrok skazywał gen. Okulickiego - dowódcę Armii Krajowej, na 10 lat więzienia, Stanisława Jankowskiego - Delegata Rządu RP na Kraj na 8 lat, a pozostałych ministrów na pięcioletnie więzienie. Gen. Leopold Okulicki i Stanisław Jankowski nie przeżyli wyroków. Jednym  ze skazanych, którym udało się powrócić do Polski był min. Adam Bień, który po latach, w swoich książkach opisał to co się zdarzyło w roku 1945, z Szesnastoma przywódcami Polskiego Państwa Podziemnego. Opowiadał też o swoim losie wiele, wiele lat później, w licznych audycjach radiowych.

Na podstawie autentycznych zapisów rozmów z Adamem Bieniem, a także jego córką Hanną Bień-Bielską, powstało słuchowisko przywołujące nie tylko tamte dramatyczne wydarzenia, ale również ich konsekwencje dla rodziny, najpierw nieświadomej losu zaginionych, a potem żyjącej przez lata w niepewności o ich los.

Dodajmy, że w słuchowisku – jak się dowiedzieliśmy dzisiaj od Hanny Bień-Bielskiej  - wykorzystano jej dokumentalno-wspomnieniową książkę „Rodzinny pejzaż z Łubianką w tle”, w której znajduje się wiele wspomnień związanych z milanowskim okresem w życiu rodziny Bieniów. 

---

Okładka książki o działalności społecznej i politycznej Adama Bienia

Adam Bień (1899-1998), działacz ruchu ludowego; prawnik; od 1929 do aresztowania w 1945 r. mieszkał w Milanówku w willi Uzarówka przy ul. Podgórnej 38 wraz z żoną Zofią, synem Januszem (żołnierz AK, wydawca konspiracyjnej gazetki ukazującej się w 1944 r. w Milanówku pt. „Tu mówi Londyn”) i córką Hanią – harcerką Szarych Szeregów (w 1999 r. wydała wspomnienia poświęcone ojcu pt. „Rodzinny pejzaż z Łubianką w tle”  (1999); Żona Zofia Bieniowa (1901-1982) była długoletnią nauczycielką szkół powszechnych, m.in. w Żyrardowie, Brwinowie i Milanówku.

A. Bień w latach 1943-45 był I zastępcą Delegata Rządu RP na Kraj, od maja 1943 z tytułem ministra; od maja 1944 był  członkiem Krajowej Rady Ministrów w randze ministra - pierwszego zastępcy wicepremiera; niektóre z tych konspiracyjnych posiedzeń Krajowej Rady Ministrów A. Bień organizował na terenie Milanówka; 28 marca 1945 r. aresztowany przez NKWD (sowieckie władze bezpieczeństwa) został wywieziony do Moskwy, gdzie sądzono go w sfabrykowanym przez ludzi Stalina procesie szesnastu i skazano na 5 lat więzienia.

Po powrocie do kraju pracował jako adwokat, tłumaczył literaturę rosyjską i pisał wspomnienia. Ostatnia jego książka „Bóg dał Bóg wziął” (1998). W 1994 r. odznaczony Orderem Orła Białego.

W 1997 r. Rada Miasta Milanówka miała zamiar powołać Adama Bienia w skład Komitetu Honorowego obchodów 100-lecia Milanówka, ale niestety jego śmierć uniemożliwiła urzeczywistnienie tego zamiaru. Pochowany został w swojej rodzinnej wsi Ossala, gdzie mieszkał przez ostatnie lata swojego życia. Na krótko przed zgonem przybył do Milanówka i ze skrytki w podłodze w swoim dawnym mieszkaniu przy ul. Podgórnej wydobył dokumenty dotyczące Polskiego Państwa Podziemnego, które przekazał Bibliotece Jagiellońskiej (ukazały się w publikacji „Archiwum Adama Bienia”).  W 1999 r. – z inicjatywy środowiska żołnierzy AK w Milanówku – na skwerze imienia A. Bienia – przed kościołem pw. św. Jadwigi – umieszczono tablicę upamiętniającą jego działalność  społeczną i polityczną.

                                          Andrzej Pettyn

---

Wielu mieszkańców Milanówka niepokoi beztroska z jaką jeżdżą po deszczu niektórzy kierowcy. Zdarza się dośc często, że deszczówka zbiera się na poboczach, tworzą się mniejsze lub większe kałuże, które stanowią zagrożenie dla pieszych przy szybkiej jeździe samochdów. Apelujemy więc do kierowców o wolniejszą i bardziej uważną jazdę po deszczu, zwłaszca gdy na chodnikach widac pieszych. Szczególnie dużo deszczówki zbiera się przy skrzyżowaniu ulic Spacerowej i Słowackiego, gdzie często przechodzą dzieci udające się do szkoły lub biblioteki. Apelujemy więc o uważniejszą i wolniejszą jazdę.

(REDAKCJA)